Toen David Austin bijna opgaf…

Soms kom je een verhaal tegen dat je niet voor jezelf wilt houden.

Onlangs las ik een prachtig artikel over David Austin, de man die voor mij één van de grootste vernieuwers in de rozenwereld is geweest. Zijn rozen hebben miljoenen tuinliefhebbers geïnspireerd en ook bij Belle Epoque zijn ze nog altijd enorm geliefd.

Wat mij vooral raakte, was dat zijn succes helemaal niet vanzelfsprekend was. Sterker nog: er is een moment geweest waarop hij bijna de moed verloor. Hieronder vertel ik zijn verhaal in mijn eigen woorden.

Een droom die niemand begreep

In de jaren vijftig waren moderne theehybriden de norm. Ze bloeiden rijk en in veel kleuren, maar volgens David Austin ontbrak er iets. De charme, geur en romantiek van de oude tuinrozen waren grotendeels verdwenen.

Hij stelde zichzelf een vraag die destijds bijna onmogelijk leek:

“Waarom zou een roos niet het beste van beide werelden kunnen hebben?”

Hij wilde de heerlijke geur en bloemvorm van historische rozen combineren met de herhaalde bloei en het kleurenpalet van moderne rozen. Een ambitieus plan waar maar weinig mensen vertrouwen in hadden.

De eerste tegenslagen

Zoals bij veel grote ideeën verliep de start allesbehalve soepel.

Zijn eerste zaailingen gingen verloren door een schimmelaantasting. Jaren werk verdwenen in korte tijd. Toch begon hij opnieuw, geduldiger en met meer kennis dan daarvoor.

Dat typeert volgens mij echte plantenveredelaars. Elke mislukking levert weer nieuwe inzichten op.

“Niemand wil zulke ouderwetse rozen”

Na jarenlang kruisen kwam in 1961 eindelijk zijn eerste grote introductie: Constance Spry.

Vandaag de dag is dat een legendarische roos, maar destijds reageerde de rozenwereld heel anders.

Veel vakmensen vonden de bloemen veel te vol, te romantisch en zelfs ouderwets. Kwekers wilden ze niet opnemen in hun assortiment, omdat ze verwachtten dat er geen markt voor zou zijn.

Dat moet een enorme teleurstelling zijn geweest.

Bijna stoppen

Wanneer je jarenlang ergens al je tijd, energie en geld in stopt en vervolgens vrijwel niemand erin gelooft, ga je vanzelf twijfelen.

Volgens het verhaal heeft David Austin serieus overwogen om ermee te stoppen. De tegenwind was groot en erkenning bleef uit.

Gelukkig besloot hij nog één keer door te zetten.

In plaats van te wachten tot andere kwekers zijn rozen wilden verkopen, verkocht hij ze zelf. Gewoon vanaf de keukentafel op de boerderij in Shropshire.

Dat eenvoudige besluit bleek uiteindelijk het begin van iets veel groters.

Doorzettingsvermogen wint vaak

Jaren later veranderde alles.

Steeds meer tuinliefhebbers ontdekten de bijzondere combinatie van geur, bloemvorm en langdurige bloei. De waardering groeide langzaam maar gestaag.

Het echte kantelpunt kwam toen zijn Engelse rozen veel aandacht kregen op de Chelsea Flower Show. Vanaf dat moment begon de wereld te zien wat hij al die jaren voor zich had gezien: een compleet nieuw type tuinroos dat de charme van vroeger combineerde met de kwaliteiten van moderne rassen. (⁠gardenstory.jp)

Een les die blijft inspireren

Wat mij aanspreekt aan dit verhaal is niet alleen het succes, maar vooral de weg ernaartoe.

Iedere ondernemer, kweker of liefhebber krijgt te maken met twijfel. Nieuwe ideeën worden vaak eerst kritisch bekeken. Dat geldt niet alleen voor rozen, maar eigenlijk voor elke vorm van innovatie.

David Austin liet zien dat overtuiging, geduld en vakmanschap uiteindelijk sterker kunnen zijn dan de mening van de massa.

En misschien is dat wel de mooiste boodschap van zijn verhaal.

Een persoonlijke noot

Het verhaal van David Austin eindigt overigens niet bij David zelf. Inmiddels wordt zijn levenswerk voortgezet door zijn zoon, David Austin Junior, en de volgende generatie van de familie.

David Junior heeft zelf ook een indrukwekkende weg afgelegd. Hij geloofde in de ontwikkeling van exclusieve snijrozen met dezelfde schoonheid en geur als de beroemde tuinrozen. Dat was destijds allesbehalve vanzelfsprekend. De markt was er eigenlijk nog niet klaar voor. Geurende snijrozen werden als een niche gezien en veel mensen twijfelden of er wel vraag naar zou zijn.

Toch hield hij vast aan zijn visie. Een van de bekendste resultaten daarvan is de inmiddels wereldberoemde Juliet-roos, die uitgroeide tot een icoon binnen de luxe bloemensector. Daarmee heeft David Junior mede een compleet nieuwe markt voor geurende, exclusieve snijrozen gecreëerd.

Ik heb het voorrecht gehad om letterlijk een kijkje in de keuken te mogen nemen bij David Junior. Als twintiger mocht ik veel van hem leren. Niet alleen over rozen, maar vooral over ondernemerschap en doorzettingsvermogen.

Zijn belangrijkste les is mij altijd bijgebleven: blijf geloven in je visie, ook als de markt er vandaag nog niet klaar voor lijkt te zijn.

Die gedachte heb ik meegenomen toen ik als twintigjarige het verkoopkanaal voor zijn rozen via de bloemenveiling in Aalsmeer hielp opzetten. Ook dat was destijds pionieren. Terugkijkend ben ik dankbaar dat ik daar onderdeel van heb mogen zijn.

Juist daarom spreekt het verhaal van David Austin mij zo aan. Achter iedere mooie roos schuilt vaak jaren van geduld, vakmanschap en de moed om door te gaan wanneer anderen nog niet zien wat jij al voor je ziet.

Bron en inspiratie

Deze blog is geïnspireerd op het artikel “When David Austin Nearly Gave Up” van Martin Stott op Storyteller Garden. Ik heb het verhaal samengevat en in mijn eigen woorden opnieuw verteld.

Wil je het oorspronkelijke Engelstalige artikel lezen? Dan vind je het hier:

https://storytellergarden.co.uk/when-david-austin-nearly-gave-up/