Vandaag zou David C. H. Austin 100 jaar zijn geworden. Een bijzondere mijlpaal voor een man die het tuinrozenlandschap voorgoed heeft veranderd. Zijn visie – rozen met de charme en geur van oude rozen, maar met de kracht en bloeirijkheid van moderne rassen – leeft nog elke dag voort in tuinen over de hele wereld.

Voor mij is dit niet zomaar een naam uit een boek of een label op een roos. Ik had het voorrecht hem persoonlijk te mogen ontmoeten, samen met Tim Hobbs van Tambuzi. Een moment dat ik nooit zal vergeten. Geen groot vertoon, geen borstklopperij – maar een man met rustige overtuiging, scherpe observaties en een bijna eindeloze liefde voor rozen.

Wat me het meest raakte, was zijn aandacht voor detail. David Austin keek niet alleen naar kleur of vorm, maar naar karakter. Naar geur. Naar hoe een roos zich gedraagt in een tuin, door de seizoenen heen. Hij had een feilloos gevoel voor balans: romantisch maar sterk, klassiek maar vernieuwend.

Zijn English Roses hebben de moderne tuin opnieuw leren dromen. Rijke geuren, gevulde bloemen, zachte kleuren – rozen die emotie oproepen. Rozen die je niet alleen ziet, maar echt beleeft. Dat is zijn nalatenschap.

Die ontmoeting, en alles waar hij voor stond, heeft mij diep geïnspireerd. Het is één van de redenen waarom ik doe wat ik doe. Waarom Belle Epoque bestaat. Omdat ik geloof dat rozen meer zijn dan planten. Ze vertellen verhalen. Ze brengen herinneringen tot leven. Ze verbinden generaties.

Bij Belle Epoque zoek ik diezelfde ziel in rozen: kwaliteit, karakter en schoonheid die blijft. Net als bij David Austin draait het voor mij niet om snelle trends, maar om rozen die een plek verdienen in de tuin – en in het hart van de liefhebber.

Vandaag sta ik even stil. Uit respect. Uit dankbaarheid. En met trots dat ik, op mijn eigen manier, mag voortbouwen op de weg die hij heeft geplaveid.

David Austin leeft voort. In zijn rozen. En in alles wat ze blijven inspireren.